Schyłek

 I co zostanie po nas?

Czy mury zapamiętają nasz chłodny cień

Czy beton spamięta ciężar naszych nóg

Czy słońce zapamięta nasz kolor włosów

 Co po nas

czy inni będą pamiętać, ze ten ów

był, żył, istniał

czy łyżka zapamięta ciepło warg

czy łóżko zatrzyma nasze ciepło

czy rośliny spamiętają przyjazny dotyk

deszcz spływający do rzeki

czy spamięta nasz kształt

smak słonej skóry

czy zostaną po nas listy

ulubione kamienie, zasuszone liście

kasztany z biurka

pamiętające ową jesień

czy zostanie po nas ślad inny

niż chłodny marmur

bądź zwykła chłodna urna

klucze od domu porzucone

zostawione następnym włascicielom

czy spamiętają wilgoć dłoni

marzenia, smutek i wiara

pozostaną po nas na wieczność

bawełna otulająca ciało

w chłodny poranek

lampa rozpraszająca mrok

zapamięta istotę tak kruchą

która ją pozostawi

pozostawić, tego się nie robi

nie wypada

i tak czeka każdego

Dym

Szczęście, jak dym ucieka z człowieka

Delikatnie powoli

Niezauważenie

Kotłuje sie w kłębach

i znika

Pozostawiając gorzki smak rozpaczy na języku

i w myślach

W lesie powykręcanych myśli

zniszczonych

niegdysiejszym szczęściem

dojrzewa nadzieja

 świetliście czerwonym zpachem

gnije, umiera

i z dymem odchodzi

Zaznać szczęścia raz w życiu

da się żyć dalej?

nigdy już nie czując tych ramion?

nie przeczesać palcami tych włosów?

zniszczony i opuszczony

W końcu sam dym odbija się

kwasem treści

i wyżera nową tkankę

Po szczęsiu nadchodzi nieszczęście

gorsze niż wcześniejsze czekanie

nigdy

nie zakochać się znów