Dym

Szczęście, jak dym ucieka z człowieka

Delikatnie powoli

Niezauważenie

Kotłuje sie w kłębach

i znika

Pozostawiając gorzki smak rozpaczy na języku

i w myślach

W lesie powykręcanych myśli

zniszczonych

niegdysiejszym szczęściem

dojrzewa nadzieja

 świetliście czerwonym zpachem

gnije, umiera

i z dymem odchodzi

Zaznać szczęścia raz w życiu

da się żyć dalej?

nigdy już nie czując tych ramion?

nie przeczesać palcami tych włosów?

zniszczony i opuszczony

W końcu sam dym odbija się

kwasem treści

i wyżera nową tkankę

Po szczęsiu nadchodzi nieszczęście

gorsze niż wcześniejsze czekanie

nigdy

nie zakochać się znów