Szczęście

Przez ciało przechodzi dreszcz.

Organizuje wszystkie synapsy,

Do jednego skurczu

Smutek ściska gardło

łzy wypływają spod powiek

Kolejny dreszcz,

śnię.

 Nie mogąc uciec.

Schwytany w objęcia bólu.

Delikatne muśnięcie jego ręki wytrąca z koszmaru

Na twarzy zaschnięte

wyżłobione kratery.

Szczypią oczy, szczypie serce.

Nie chcę go!

Niech odejdzie. 

Niech się nie patrzy w końcu.

Zabiję tę jego litość.

Szczęście!

Czemu odszedłeś?

Chcę zasnąć, wrócić do Ciebie.