Królestwo

Kiedyś byłem wielkim fanem Huntera. Medeis to w zasadzie jedna z pierwszych metalowych płyt, jakie słuchałem. Mniej więcej w tym czasie była dyskografia Metallicy, trochę Kata, album Iron Maiden, więcej z metalu w tym czasie nie pamiętam.Także, jak dla mnie same początki. Stąd sentyment do tamtego albumu, który obecnie wydaje mi się być idealnym. O płycie Requiem usłyszałem dużo później i jak się przyznam, nie słuchałem jej za dużo. W 2005 wydali T.E.L.I..., a rok później chyba jej wersję angielską. To również moja ulubiona płyta. Następny był HellWood, który mnie odrzucił ze względu na teksty. Tak teraz myślę, że ja to wszystko już chyba pisałem, w wakacje, przy okazji koncertu. Może, nieważne.

Podczas wspomnianego koncertu Hunter zaprezentował nowy utwór Dwie Siekiery, który miał zapowiadać najnowsze dzieło. Jakieś dwa tygodnie temu światło dzienne ujrzał piąty album Huntera - Królestwo. Przyznam, że z lekkim ociąganiem się po niego sięgnąłem. Mając w myślach Labirynt Fauna, który mnie porażał tekstami. Teraz byłem na to gotowy, i w sumie dobrze, bo momentami te teksty się ocierają o kicz. To tylko moje zdanie, ale mnie one gryzą w uszy, nie wszystkie, ale są momenty. Utwory zapadają w pamięć, od początku są dosyć hałaśliwe i agresywne, a nawet patetyczne - dzięki Jelonkowi, który daje popis w Dwu Siekierach. Moją uwagę przykuł Samael, pieśń ku chwale upadłego anioła, opętanego bezwzględnością - takie ja mam teraz odwołanie do treści sagi Kossakowskiej o aniołach. Ojciec Asmodeusza, anarachista, on miał nakłonić Lucyfera do buntu. Następny jest trochę łagodniejszy Inni, i tu też czuje odniesienie do tego filmu z Nicole Kidman, nawet tekst można by podciągnąć, a jak jest na prawdę, nie wiem. Jak kiedyś dojdę do jakiś wywiadów to się dowiem. Cała płyta kończy się bardzo patetyczna odą O Wolności.

Hunter wydał bardzo porządny, mocny, metalowy album. Do fanów z pewnością trafi, czy do innych, to się zobaczy. Na pewno jest to petarda koncertowa. Jest przy czym poszaleć. Jednak ja wciąż będę się czepiał tych kilku linijek choćby w Sztandarze, albo w Kostianie, które bija po uszach. Może Hunter nie powraca w pełni swoich sił, ale pokazuje, że wciąż potrafi tworzyć mocne kompozycje.

"Życie płynie w nas
Tylko chwilę
Sam wybierasz łódź, którą płyniesz
Ciemność zmienia w blask
Da nam siłę
Zanim minie czas
Godnie dożyć lat
Tak zadziwić świat"